1. چند شب قبل فیلم "اخراجی ها" رو دیم. اول از همه بگم که سینما پر از تماشاگر شده بود و خوب این برای خودش اتفاق خوبی است که بعد از چند سال خالی بودن سالنها به یک باره مردم با سینما آشتی کردن.
اما در مورد فیلم هم باید به آقای "ده نمکی" کارگردان فیلم تبریک گفت که چماق رو کنار گذاشتن و دوربین دست گرفتن. از طرفی باید اذعان داشت که موفقیت فیلم مدیون مسئولان فرهنگی کشور است که ذائقه مردم رو اینقدر پایین آوردن.

فیلم با معرفی "مجید سوزوکی" گنده لات یکی از محلات تهران و نمایش عشق او به یک دختر حاجی شروع میشه. "مجید سوزوکی" در ادامه فیلم برای بدست آوردن دل دختر حاجی به همراه دار و دسته اش به جنگ میره و در انتها کیمیای جنگ "مجید سوزوکی" رو هم متحول میکنه.

بازی های ارائه شده توسط گروه بازیگری حداقل برای من کاملا آشنا بود . شخصیت "مجید سوزوکی" خیلی شبیه لاتهای فیلمهایی با بازی "بهروز وثوق"، بازی امین حیای همان بازی ایشون در فیلم "کما"، بازی "ارژنگ امیرفضلی" همون نقش ایشون در تاتر سال پیش خانوم "حاجیان"، اسم تاتر یادم نمیاد، و الی آخر.
تا انتهای فیلم بیننده به " دیالوگهای که از گفتمان رزمندگان نمونه برداری شده" میخنده و کلی فحش و جوک یاد میگیره و کلی دلقک بازی دیگه، اما خوب هدف وسیله رو توجیه میکنه، هدف نشر ارزشهای دفاع مقدس است.

تنها صحنه ای از فیلم که روم تاثیر گذاشت اونجایی بود که رزمنده های بسیجی برای باز کردن میدان مین نقش گوشت قربانی رو بازی میکردن و با افتخار روی مین میرفتن تا به اصطلاح راه باز بشه.

کارگردان به این سوال بیننده جواب نمیده که اصلا جنگ برای چه؟ لزوم جنگ چیه؟ چرا ما جبهه حق هستیم و دشمن جبهه باطل؟ چرا باید برای پیشرفت و رسیدن به دستاوردهای زندگی مدرن جنگید؟ مگر کشورهای دیگه بدون جنگ به آسایش و رفاه و عدالت نرسیدن؟ چرا همه دنیا بر علیه ما متحد می شوند و چرا ما با هر مساله ای ناموسی برخورد می کنیم، چرا باید "شیر بچه های حیدر کرار" در قرن بیستم به "رستم دستان" دلاوری بیاموزند؟ و کلی سوال دیگه.

در انتها یک سوال دیگه هم از آقای "ده نمکی" عزیز دارم، واقعا ایشون در فیلم خودشون چی دیدن که به خودشون اجازه دادن در اختتامیه فیلم فجر آنگونه صحبت کنند؟ شاید دوربین برای ایشون هنوز هم، همون چماقه که اگه کسی حرفشو نخونه تنبیه میشه؟


2. سال نو همه دوستان مبارک امیدارم سالی پر از سلامتی در پیش داشته باشیم.