1. جاتون خالي امروز رفتيم جنگل. بعد از سه سال همسايگي با اين جنگل و شايد هم صد دفعه پياده رفتن در دل اون، امروز تازه فهميدم كه كلي از جاهاي اين جنگل مصنوعي رو كه عمرش از چهل سال نميگذره رو نميشناختم. جاتون خالي يك جوجه مشت زديم تو رگ، بعد هم به روش خودم بلال درست كردم كه كلي چسبيد. بدمينتون هم در دل جنگلي در هواي مطبوع اين چند روز تهران حالي ميده. جاي "بامداد" خالي تا با هم يك دست، بدمينتون بزنيم سر چي؟

2. خدايا فردا روز كاري هيئت دولته، خدايا كاري كن كه فردا فكر جديدي به ذهن اين پسرك كوچك نرسد، خدايا به بندگان خود رحم كن! آمين يا رب العاالمين!!
فكر كنم سريالهاي تلويزيون رو من هم اثر كرده نه؟ واكسن نداره اين سريالها؟

3. وقتي ياد دندانهاي سفيد و رديفش مي‌افتم، اولين چيزي كه برام تداعي ميشه تصوير "مرگه". اين تصوير لعنتي سالهاست كه دست از سرم بر نميداره. اولين تصوير بر مي‌گرده به هذيانهاي دوره نوجواني. زمانيكه سر درد و تب ولم نمي‌كرد، سينوزيتهاي چركينم، بد كار دستم داده بود. وقتي مي‌خوابيدم اولين رويا، هميشه يك راهرو بود كه همه طرفش پر از استخوان بود. اين رويا تا چند سال از روح من دست برنداشت، هميشه با اولين تب به سراغم ميومد. حالا اما بعد از سالها دوباره سر و كلش پيدا شده، وقتي به صورتش نگاه مي‌كنم، اولين چيزي كه چشمم رو ميزنه، دندونهاي سفيد و رديفشه. وقتي لباش رو مي‌بوسم، لباش به نظرم زميني مياد. لبهاي معمولي، از يك آدم زميني مثل خودم كه محكومه به مرگ. وقتي بغلم مي‌كنه، اولين چيزي كه به نظرم مي‌ياد اينه كه رفتم تو بغل يك اسكلت . يك اسكلت كه يك پرده گوشت روش كشيدن، اسكلت گوشتي. دلم مي‌خواد اگه قراره بميرم، تابوتم همين اسكلت باشه، دلم مي‌خواد اگه قراره بميرم حداقل تنها نباشم، يك همدرد داشته باشم. همدردي كه مثل خودم از برق دندونهاي خودش بدش بياد و ترجيح بده در آغوش يك همدرد جان بده.

4.يك شاهكارمخصوصا ترك 6